promyczkowo

Antek ma już tydzień, a my wciąż w szpitalnym areszcie.
Chwilowo mój świat zawęził się do zbijania poziomu bilirubiny i poza tym mało co mnie obchodzi.
Nasz pobyt tutaj przypomina górski trekking. Szybko zdobyliśmy szczyt, ale zejście nieznanym zboczem jest żmudne, choć łagodne. Co zakręt, rośnie w nas nadzieja, że jesteśmy już blisko. A potem z zakrętu wyłania się kolejny i kolejny.
W wersji optymistycznej wyjdę na koniec tygodnia.
W wersji pesymistycznej może być i dwa, i dłużej. Masakra. Nawet personel sprzątający użala się nade mną. A pani wciąż na synka czeka? Ano czekam.

Plusem tej sytuacji jest fakt, że instrukcję obsługi małego człowieka mam już opanowaną. Raz nawet - w sytuacji awaryjnej - musiałam sama umyć go pod umywalką. Dziecko drze się w niebogłosy, zwisając bezwładnie na twojej lewej dłoni pod bieżącą wodą. (Za zimną, bo nie udało się wyregulować). Aż serce się kraje na ten widok, ale nie było innego wyjścia:)
Poza tym fajnie jest w nocy przytulić do piersi małe ciało, które ciuchutko wzdycha pomiędzy jednym a drugim zasysem.

Inne drobne radości?

Znów mi uda nie ocierają się o siebie. 
Mam szczupłe łydki i smukłe stopy.
I wreszcie - po kilku miesiącach - widzę swoją cipkę. 

Płaczę tylko wtedy, gdy rozmawiam z Mamą lub Endriuszą.
Poza tym jestem dzielna, chwytam się drobiazgów jak promyków słońca, ciesząc się, że Antek cały i zdrów.
Taka ze mnie Pollyanna:)