promyczkowo

Dlaczego "Samotni" Ondricka są moim ulubionym filmem, który widziałam chyba 149 razy i pewnie obejrzę trzy razy tyle?

Dlatego, że Samotni to film o mnie i o Tobie i o naszym świecie, tęsknotach, wariactwach i totalnym zagubieniu.

To film, który nieco w krzywym zwierciadle, a jednocześnie z ogromną dawką  ciepła i absurdalnym humorem obnaża naszą największą słabość - samotność.
Samotność w mieście pełnym życia, samotność wśród ludzi, wśród kolorów, dźwięków i świateł.

Jesteśmy jak te filmowe kulki w kolorowym roztworze, które do siebie lgną, ocierają się blisko, ale nie potarfią się ze sobą połączyć.  

Jeśli zatem mówić o jakimkolwiek przeżyciu pokoleniowym i ponadczasowym, to jest nim właśnie samotność.
Współczesna samotność w globalnym parku rozrywki, podniety i rozmaitych atrakcji.
Głęboka, niekiedy przyczajona samotność Twoja, moja, każda.

A jednak, kiedy pojawiają się napisy końcowe filmu, zamiast uczucia smutku, towarzyszy mi ukojenie.

Dlaczego?

Bo wiem, że nie jestem sama.
Że tuż obok mnie jesteś Ty i Ty i Ty.
I wszyscy pragniemy tego samego.